Een pizza die niet eens van háár was, maar op haar werk verbrandde omdat een collega een kapotte magnetron gebruikte. En toch… heb ik er veertig minuten over moeten luisteren.
Veertig!
Minuten!
Over!
Pizza!
Ze belde me op met de energie van iemand die net de loterij had gewonnen: “O mijn GOD, je gelooft nooit wat er is gebeurd!” En ja.. achteraf ik geloofde het inderdaad ook niet…Ze ging los over: hoe die collega de magnetron opende, hoe hij zei: “Hij doet een beetje raar.”, hoe zij meteen voelde dat “dit fout ging”, hoe de pizza erin en eruit ging, hoe het apparaat begon te brommen alsof het wilde opstijgen, hoe de rookmelder bijna een existentiële crisis kreeg, hoe de hele afdeling in paniek raakte, hoe de pizza eruitzag, hoe de pizza rook. En ik zat daar… met de telefoon aan mijn oor en ik vroeg me emotioneel af: HOE?! HOE kan iemand 40 minuten praten over een verbrande pizza? Is dit een superkracht? Een ziekte? Een performance art?” Na twintig minuten voelde ik dat mijn brein langzaam begon los te koppelen. Na dertig minuten zag ik mijn leven aan me voorbij trekken. Na veertig minuten lag ik al op de bank als het slachtoffer van een culinair drama, telefoon op de luidspreker, ogen naar het plafond, ziel buiten het lichaam. De rest van de dag lag ik in bed, met een blik alsof ik net een ramp had overleefd.
Ervaring. Zonder Filter. 
Plaats een reactie