Er zijn mensen die veel praten.En er zijn mensen die heel veel praten. En dan heb je die ene vriendin… die praat alsof ze wordt betaald per woord. En mijn hoofd? Ja! Die kan na vijf minuten haar monoloog al een witte vlag uitsteken.
Koffie bij een vriendin? Makkelijk zou je denken…. Maar niet als aan de overkant ook een andere vriendin woont – de spraakwaterval. En alleen al bij de gedachte dat ik haar misschien tegenkom, voelde ik mijn hersenen fluisteren: “Nee. Vandaag niet. Echt niet.” Dus ik pakte mijn telefoon en belde mijn vriendin. Ik fluisterde: Luister… kun je me via de achtertuin binnenlaten? Ik wil niet langs de voordeur. Straks ziet ze me… En toen… barstte ze in lachen en ik…Ik stond daar midden op straat, half verstopt achter een heg en zei bloedserieus: “Lach maar… maar ik meen het.” Ze probeerde zich te herpakken, hapte naar adem en zei nog steeds grinnikend: “Oké, oké… loop maar om het huis heen. Ik doe de achterdeur open.”
Ervaring. Zonder Filter. 
Plaats een reactie