Sommige situaties lijken van buitenaf totaal onschuldig. Maar van binnen… gebeurt er iets wat zelfs ik niet altijd kan verklaren. Dit is zo’n verhaal.We gingen gewoon even boodschappen doen. Niks bijzonders. Een lijstje, een karretje, klaar. Mijn man loopt relaxed door de winkel. Hij bekijkt dingen. Neemt de tijd. Vergelijkt. Denkt na.En ik? Ik voel iets in mij langzaam oplopen. Geen idee wat. Geen idee waarom. Geen idee waar het vandaan komt.Pakketje voor pakketje, schap voor schapHij pakt iets op. Kijkt. Legt terug. Pakt iets anders op. Kijkt. Legt terug. En ik sta ernaast en voel… druk. Spanning. Onrust. Alsof er in mijn borst een ballon wordt opgeblazen, heel langzaam, maar wel duidelijk. We komen bij de kipfilet. Mijn man pakt een verpakking. Kijkt. Legt terug. Pakt een tweede. Kijkt. Legt terug. Pakt een derde. Kijkt. Legt terug. En ergens in mij gaat een onzichtbare teller van 97% naar 98% en naar 99%. En dan vraagt hij — heel lief, heel rustig, heel normaal: “Wat vind jij van deze?”. En op dat moment gebeurde het. Alles in mij schreeuwde boos, fel, totaal onverwacht: “WAT KUN JE VAN KIPFILET VINDEN?!”Het floepte eruit. Gewoon bam! Dramaa was klaar.En dat is precies het deel van autisme dat je niet zietHet is niet altijd te verklaren of te herleiden tot één prikkel of één oorzaak. Soms gebeurt het gewoon. Omdat er te veel kleine dingen waren. Mijn systeem geen marge heeft voor “nog één dingetje”.
Δ
Ervaring. Zonder Filter. 
Plaats een reactie