Dat allereerste moment waarop ik eerlijk zeg: “Ik was een psychiatrisch patiënt. Ik heb stoornissen. Ik ken deze wereld van binnenuit.” En mensen reageren dan vaak met: “Wat fijn!” En ik moet dan altijd even glimlachen. Wat ze allemaal eigenlijk bedoelen is: “Wat fijn dat je dit deelt.” “Wat fijn dat je open durft te zijn.” “Wat fijn dat ik niet de enige ben.” En die blik in iemands ogen op dat moment… Dat kleine zuchtje van opluchting… Dat is goud.
Het gebeurt vooral tijdens kennismakingen, wanneer ik precies dat deel van mijn ervaring deel dat past bij het gesprek. En eerlijk? Ik vind het ook een beetje grappig. Dat zo’n zwaar woord als “psychiatrisch patiënt” soms juist de deur opent naar verbinding, humor en menselijkheid. Want kwetsbaarheid schrikt mensen niet af. Het nodigt ze uit.
Ervaring. Zonder Filter. 
Plaats een reactie