Een zin die voor mij precies raakt hoe we met elkaar om kunnen gaan wanneer het leven even zwaar wordt. Iedereen zakt wel eens weg. In vermoeidheid, in schaamte, in oude patronen, in dingen die je niet meteen kunt uitleggen.
Je kijkt nooit iemand neer — omdat je weet hoe het voelt als het leven even schuurt. Omdat je begrijpt dat iedereen momenten heeft waarop het niet lukt en je even geen grond onder je voeten hebt.
En als je dan toch naar beneden kijkt, dan is het omdat jij je hand uitsteekt omdat je ziet dat iemand een klein duwtje nodig heeft om weer op te staan
Ervaring. Zonder Filter. 
Plaats een reactie