Ervaringsdeskundigheid klinkt soms groot, alsof het een methode is of een rol met stappenplan. Maar in de praktijk voelt het veel eenvoudiger. Meer als een uitnodiging dan als een functie. Een uitnodiging om samen een stukje te lopen. Gewoon om er te zijn terwijl iemand zichzelf weer probeert te begrijpen. Het mooie is dat je dat niet hoeft te forceren. Het gebeurt vaak in kleine momenten. Een blik van herkenning. Een zucht die ineens dieper wordt. Het moment waarop iemand niet meer het gevoel heeft dat hij “anders” is. Waarop er ruimte komt om eerlijk te zijn, omdat er eindelijk iemand naast hem staat in plaats van ervoor. Misschien is dat wel de kern van ervaringsdeskundigheid: geen route geven, maar een reis delen.
Plaats een reactie